„Chrystus wprowadził nowy czas - czas zmartwychwstania” - Rezurekcja

Biskup drohiczyński Tadeusz Pikus w poranek Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego poprowadził procesję rezurekcyjną oraz celebrował uroczystą Eucharystię w katedrze p.w. Trójcy Świętej w Drohiczynie. Uczestniczyli w niej także inni kapłani pracujący w Drohiczynie, siostry zakonne, rektor i alumni Wyższego Seminarium Duchownego, członkowie bractwa rycerskiego, władze miasta, mieszkańcy i goście.

W swoim wielkanocnym przesłaniu Pasterz Kościoła drohiczyńskiego powiedział, że Bóg jest zawsze dawcą życia, śmierć zaś następuje wtedy, gdy istota żywa zrywa więź z Bogiem. Posłał On też swego Syna, aby człowiek mógł na nowo odzyskać z Nim tę wieź.

Odwołując się do starotestamentalnej mądrości, że istnieje czas rodzenia i umierania, powiedział, że Chrystus wprowadził nowy czas - czas zmartwychwstania. Chrystusem wchodzimy także na drogę zmartwychwstania. Chrystusowi zależy bowiem na pomocy człowiekowi, nie tylko w życiu ziemskim, ale przede wszystkim, aby każdy pokładał nadzieje w niebie. „Żyjemy w cieniu krzyża i śmierci, a trzeba nam żyć w blasku zmartwychwstania”, powiedział Ksiądz Biskup. Powiedział również, że prawdę tę powinno podkreślać podejście do zrozumienia niedzieli. „ Niedziela jest pierwszym dniem tygodnia i ma ścisły związek z Tajemnicą Zmartwychwstania Chrystusa oraz dniem Zesłania Ducha Świętego. Jednak dość powszechnie przyjmujemy, że pierwszym dniem tygodnia jest poniedziałek, którego przysłowiowo nie lubimy. W życiu chrześcijańskim ta błędna perspektywa jest szkodliwa. Nie powinniśmy bowiem w duchu poniedziałku przeżywać pozostałych dni tygodnia, w których szukamy jedynie tego, co na ziemi. „Jeśli tylko w tym życiu w Chrystusie nadzieję pokładamy - powiada Paweł apostoł - jesteśmy bardziej od wszystkich ludzi godni politowania”. Zmartwychwstanie Chrystusa daje realne podstawy do zmiany myślenia i postępowania. Jako chrześcijanie stajemy się ludźmi zmartwychwstania” - podkreślił.

Oprawę muzyczną liturgii wykonały : chór katedralny oraz strażacka orkiestra dęta. W darach od wspólnoty parafii katedralnej, na czele z miejscowymi duszpasterzami, otrzymał on też świąteczne wypieku i wytwory artystyczne. Po Eucharystii ks. bp Tadeusz Pikus złożył osobiście wszystkim jej uczestnikom świąteczne życzenia, wręczając pamiątkowe obrazki.

 

ks. Artur Płachno

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

WIGILIA PASCHALNA

Wielka Sobota jest dniem ciszy żałobnej. Kościół trwa przy Grobie Pańskim rozważając Mękę i Śmierć Chrystusa. Poświęcenie pokarmów wielkanocnych należy poprzedzić wspólną adoracją przy Bożym Grobie. Kościół powstrzymuje się od sprawowania Ofiary Mszy św., dlatego główny ołtarz pozostaje obnażony.

Wielka Sobota nie ma swojego nabożeństwa. Śpiewa się jedynie lub recytuje chórowo Godzinę Czytań i Jutrznię (dawniej były to tzw. Ciemne Jutrznie). Wigilia Paschalna należy już do Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego.

Wielkanoc rozpoczyna się Wigilią Paschalną.

Całe nabożeństwo Wigilii Paschalnej z istoty swej jest czuwaniem nocnym (vigilare = czuwać). Wigilia Paschalna nawiązuje do nocy paschalnej, w czasie której Izraelici zostali wybawieni z niewoli egipskiej. Szczególnie zaś nawiązuje do nocy zmartwychwstania Chrystusa.

Od pierwszych wieków chrześcijaństwa wierni gromadzili się w Wielką Sobotę wieczorem na czuwanie nocne. Najpierw rozpalali ogień, od którego zapalali swoje lampy dla rozpraszania ciemności (lucernarium). Światło to zaczynało nabierać z czasem szczególnego znaczenia i symbolizowało zmartwychwstałego Chrystusa, jak również wszystkich ludzi przez Boga oświeconych (ochrzczonych). Potem czytano wyjątki z Pisma św. mówiące o chrzcie św., jako nowym stworzeniu, o przejściu przez Morze Czerwone, o wybawieniu z niewoli grzechowej i o nowym przymierzu z Bogiem. Między czytaniami śpiewano lub recytowano psalmy.

W przyległym baptisterium udzielono chrztu św. - sakramentu współumierania i współzmartwychwstania z Chrystusem. Czasem liczba kandydatów do chrztu była tak wielka, że obrzędy przeciągały się do godzin rannych. Po chrzcie, neofici ubierali się w białe szaty i udawali się do signatorium, gdzie biskup udzielał sakramentu bierzmowania. Stamtąd po bierzmowaniu przechodzili do koscioła, gdzie oczekiwali na rozpoczącie Mszy św., w której po raz pierwszy brali pełny udział łącznie z Komunią św. Od V wieku chrzest dorosłych stawał się coraz rzadszy i Mszę św. odprawiano coraz wcześniej, aż wreszcie odprawiano ją zaraz po czytaniach biblijnych. Za czasów św. Hieronima († 420 r.) zdarzało się, że nieraz wierni około północy wracali już do dou. Od XIII w. liturgię Wigilii Paschalnej odprawiano w Wielką Sobotę rano. Tę nielogiczność usunął dopiero papież Pius XII w 1951 roku przenosząc Wigilię Paschalną na właściwe miejsce.

---

Wprowadzenie do liturgii Wigilii Paschalnej:
"W tę najświętszą noc, w której Pan nasz Jezus Chrystus przeszedł ze śmierci od życia, Kościół wzywa swe dzieci rozproszone po całym świecie, aby zgromadziły się na czuwanie i modlitwę. Jeżeli tak będziemy obchodzić pamiątkę Paschy Pana, słuchając słowa Bożego i sprawując święte tajemnice, możemy mieć nadzieję, że otrzymamy udział w zwycięstwie Chrystusa nad śmiercią i wraz z Nim żyć będziemy w Bogu."

---

Na Wigilię Paschalną składają się:

Liturgia światła - poświęcenie ognia, przygotowanie paschału, procesja do kościoła oraz śpiew orędzia wielkanocnego (Exultet). Rozpalony i poświęcony ogień symbolizuje Bożą światłość, której udziela nam On przez swojego Syna Jezusa Chrystusa. Paschał jest symbolem Zmartwychwstałego Pana. Wyryty na nim krzyż oznacza jego zbawczą śmierć zaś pięć otworów z tkwiącymi w nich czerwonymi ziarnami kadzidła to symbole Jego zbawczych ran. Litery greckie alfa i omega oznaczają, że do Chrystusa należą czasy i wieczność. On jest początkiem i celem wszystkiego. Procesja z paschałem, zapalonymi świecami i trzykrotnym śpiewem aklamacji "Światło Chrystusa", nasuwa na myśl zdanie Chrystusa Pana: "Ja jestem światłością świata. Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemnościach, lecz będzie miał światłość życia" (J 8,12). Orędzie wielkanocne sięga starożytności chrześcijańskiej. W uniesieniu poetyckim wielbi Chrystusa przynoszącego zbawienie.

Liturgia Słowa Bożego - składa się z siedmiu czytań ze Starego Testamentu, dwóch czytań z Nowego Testamentu (Epistoła i Ewangelia) oraz homilii. Ilość czytań ze Starego Testamentu może być zredukowana, jednak zawsze jest czytanie o wyjściu Izraela z Egiptu i jego przejściu przez Morze Czerwone (Wj 14). Czytanie to bowiem zawiera typologię Paschy chrześcijańskiej.

Liturgia chrzcielna - składa się z litanii do Wszystkich Świętych, błogosławieństwa wody chrzcielnej, chrztu św. oraz odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych. Litania unaocznia prawdę, że przez chrzest człowiek zostaje włączony do wspólnoty ze Świętymi Pańskimi. Podczas Poświęcenia wody celebrans zanurza paschał w święconej wodzie i prosi Boga, aby przez Swojego Syna zesłał na tę wodę moc Ducha Świętego. Zanurzenie to symbolizuje prawdę, iż chrzest jest sakramentem współumierania i współzmartwychwstania z Chrystusem (Rz 6). Po poświęceniu wody, gdy są kandydaci, następuje chrzest. Jeśli obecny jest biskup lub kapłan z odpowiednimi uprawnieniami, wtedy przygotowani dorośli kandydaci otrzymują również sakrament bierzmowania. Teraz następuje odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych, podczas których wierni trzymają w rękach zapalone świece.

Liturgia Eucharystyczna - ma swój zwykły przebieg, jak w każdej Mszy św. Wierni, za zgodą ordynariusza, mogą przyjmować Komunię św. pod obiema postaciami. Byłoby to nawiązanie do starej praktyki Kościoła, kiedy Komunię św. zawsze przymowano pod obiema postaciami (do XIII wieku). Od wczesnego średniowiecza, kiedy liczba dorosłych kandydatów do chrztu zmalała, Mszę św. Wigilii Paschalnej odprawiano już przed północą. Niedziela pozostała wtedy bez Mszy św. Stąd też w VI wieku wprowadzono Mszę św. w Niedzielę Wielkanocy z własnym formularzem. Treść jego ograniczyła się do samego tylko Zmartwychwstania Pańskiego.

Źródło:
Ks. Tarsycjusz Sinka C.M. "Zarys Liturgiki"

 

WIELKANOCNA DEKORACJA 2015

 

 

 

Wielki Piątek Męki Pańskiej

Wielki Piątek jest dniem pełnym smutku, to jednocześnie jest najwłaściwszym dniem dla obudzenia na nowo naszej wiary, dla umocnienia naszej nadziei i odwagi niesienia przez każdego swego krzyża z pokorą, ufnością i zdaniem się na Boga, mając przy tym pewność wsparcia przez Niego i Jego zwycięstwa.

Pierwsze liturgiczne obchody Wielkiego Piątku odnotować można w starożytnej Jerozolimie. Wierni gromadzili się przed wschodem słońca przed kolumną biczowania, a później przy grobie, by adorować drzewo Krzyża.

Wielki Piątek to dzień Krzyża. Po południu we wszystkich świątyniach katolickich odprawiana jest niepowtarzalna wielkopiątkowa Liturgia Męki Pańskiej. Celebrans i asysta wchodzą w ciszy. Przed ołtarzem przez chwilę leżą krzyżem, a po modlitwie wstępnej czytane jest proroctwo o Cierpiącym Słudze Jahwe i fragment Listu do Hebrajczyków. Następnie czyta się lub śpiewa, zwykle z podziałem na role, opis Męki Pańskiej według św. Jana.

Po homilii w bardzo uroczystej modlitwie wstawienniczej Kościół poleca Bogu siebie i cały świat, wyrażając w ten sposób pragnienie samego Chrystusa: aby wszyscy byli zbawieni. Szczególnie przejmujące są modlitwy o jedność chrześcijan, za Żydów i za niewierzących.

Centralnym wydarzeniem liturgii wielkopiątkowej jest adoracja Krzyża. Zasłonięty fioletowym suknem Krzyż wnosi się przed ołtarz. Celebrans stopniowo odsłania ramiona Krzyża i śpiewa trzykrotnie: "Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata", na co wierni odpowiadają: "Pójdźmy z pokłonem". Po liturgii Krzyż zostaje w widocznym i dostępnym miejscu, tak by każdy wierny mógł go adorować. Jest on aż do Wigilii Paschalnej najważniejszym punktem w kościele. Przyklęka się przed nim, tak, jak normalnie przyklęka się przed Najświętszym Sakramentem. Po adoracji Krzyża z ciemnicy przynosi się Najświętszy Sakrament i wiernym udziela się Komunii.

Ostatnią częścią liturgii Wielkiego Piątku jest procesja do Grobu Pańskiego. Na ołtarzu umieszczonym przy Grobie lub na specjalnym tronie wystawia się Najświętszy Sakrament w monstrancji okrytej białym przejrzystym welonem - symbolem całunu, w który owinięto ciało zmarłego Chrystusa. Cały wystrój tej kaplicy ma kierować uwagę na Ciało Pańskie. W wielu kościołach przez całą noc trwa adoracja.

 

Wielki Czwartek Msza Wieczerzy Pańskiej

Rozpoczęło się Triduum Paschalne. W katedrze w  Drohiczynie odprawiono Mszę Wieczerzy Pańskiej. To wspomnienie ustanowienia Eucharystii i kapłaństwa.

Msza Wieczerzy Pańskiej rozpoczęła się od złożenia życzeń kapłanom dla których Wielki czwartek jest świętem, dniem ustanowienia sakramentu kapłaństwa. Życzenia złożyły dziewczęta ze scholki. Każdy kapłan otrzymał czerwoną różę.

Tradycyjnie, w czasie śpiewania "Gloria" zabrzmiały wszystkie dzwonki w kościele, po czym umilkły. Od tego momentu w kościołach nie gra się na organach i innych instrumentach i używa jedynie drewnianych kołatek.

Ks. Michał obmył nogi dwunastu mężczyznom.

Msza Wieczerzy Pańskiej kończy się przeniesieniem Najświętszego Sakramentu do tzw. ciemnicy (na pamiątkę uwięzienia Jezusa po Ostatniej Wieczerzy). Do godz. 23:00 wierni adorowali Najświętszy Sakrament w ciemnicy.

Po zakończeniu liturgii z ołtarza zdjęto świece, mszał, krzyż, obrusy.

Droga Krzyżowa

W piątek, 27 marca w Drohiczynie odbyło się nabożeństwo Drogi Krzyżowej ulicami miasta.

Droga Krzyżowa rozpoczęła się o godz. 18.00 w katedrze pw.  Trójcy Przenaświętszej, a następne stacje znajdowały się na ulicy Kościelnej, w Parku Miejskim oraz ulicy Mickiewicza i Benedyktyńskiej. Nabożeństwo zakończyło się  w kościele pw.  Wszystkich Świętych przy klasztorze sióstr benedyktynek. 

Niedziela Palmowa relacja Foto